Сяргей Прылуцкі. Гандляр

Ён прачынаўся зь пеўнямі, імчаў
на плошчу, дзе, насупраць магістрату,
трымаў карчму. Ні жонкі, ані брата
зь сястрой ня меў, пра што не шкадаваў

ніколі. І, паколькі сынагога –
ягоных справа рук, абшчына,
як вінаград у гронцы, шчыльна
таўклася ля ягонага парогу.

Ён шмат дзе пабываў. “Каштоўны вопыт
лепш набываць за кошт чужы” – заўсёды
лічыўся з гэтай думкай. З ваяводам
былі сябрамі. І адзіны клопат,

які ўзьнікаў, прычынай меў гастрыт.
Тлумачыў Тору, не любіў руціны.
У трыццаць два гады пачаў тканіну
вазіць з Усходу. Лёгкі флірт

завёўшы нейк з мулаткай гожай,
забіты быў. І плоць, і косьці
ягоныя згнілі ў якойсьці
магіле. Анічога больш ня зможа.