Я, як браце Дунін-Марцінкевіч,
Тарашкевіч ваш мне не указ.
Ўместа правілаў забытай мовы
Мне майго народа вескі глас.

Напішу, ў аўтобусе як слышу,
Як па ціліфону гавару.
Пусць грамаціка таўпы мне пішчай —
Я затое словам не саўру.

Так крычаць у магазіне цёткі,
Вечарам ругаюцца дзядзькі,
Шчэ с утра паддаўшы добра воткі
І надзеўшы гразные парткі.

Гаварат: вакс популі вакс дэі*!
Па сакрэту пракрычу я вам:
З боку на бак круцяцца, шалея,
Пушкін, Багдановіч, Мандэльштам!
-----------------
* Vox populi, vox dei — Голас народа — голас божы.