Уладзімір Сцяпан. Сляза

Сляза на Валодзькавым воку.

Пакуль яна дабегла да сярэдзіны шчакі, то зрабілася чорнай, як семка ў спелым яблыку.

А за паўгадзіны да слязы…

Неба чыстае, бясхмарнае — чэрвеньскае. Вецер упарты і гарачы, нябачны.

І раптам зрабілася цёмна-цёмна. Заскавыталі сабакі, зазвінелі разбітыя шыбкі, па Кастрычніцкай з грукатам і ляскатам ляцеў і падскокваў пакарабачаны вялізны ліст іржавай бляхі. Жалезіна захрасла ў кустах побач са школай. Вада ў возеры ззяла, як расплаўлены свінец. Ляцелі прасціны, навалкі, кашулі матлялі рукавамі, саскоквалі з балконаў і куляліся ў паветры. Суседка крычала і спрабавала хапаць бялізну, а маеткі і рушнікі разляталіся. І не глядзела жанчына на тое, што яе спадніца надзьмулася і вось-вось вецер падхопіць і яе, беланогую. Падкіне і панясе над гарадком разам з мужавай кашуляй…

А калі раптам стала ціха, то пасыпаўся карычневы пыл. І змянілася ўсё вакол непазнавальна. Не так, як снег змяняе, а па-іншаму. Снег не прыціскае душу да зямлі. А карычневы, у пыл расцярушаны торф, выклікаў немату і тужлівасць.