Уладзімір Сцяпан. Другое неба

Гэта смачней за соль і цукар — гарачым языком лізнуць неба…

Хто не хацеў дакрануцца да сінечы? Далонню, чырвонай ад іржы, успатнелай шчакой, спінаю ці грудзямі пад надзьмутай высокім ветрам кашуляй адчуць яго бязмежнасць і глыбіню. У адзінаццаць яшчэ не паадвальваліся крылы, а можа, дарослыя яшчэ не паспелі адарваць нябачныя дзіцячыя крылы.

Самае высокае на гэтым баку шашы — чырвоны комін кацель-ні. Ён толькі крыху ніжэйшы за завадскія коміны. Калі цёмна, то комін кацельні глядзіць на зоры тэлескопам. А за вялізнымі вокнамі кацельні катлы і печы, качагары і агонь.

Вечар. Атрамантавае неба. І безліч бела-сініх зорак.

Тры падшыванцы вырашылі ўзлезці на комін. На самы-самы верх. Але спакуса паглядзець у запатнелае акно жаночай лазні, у прадрапанае ў брудна-салатавай фарбе вочка — аказалася большай, чым прага вышыні. Большай, чым прага бязмежнага неба… І толькі адзін з трох падшыванцаў, пакуль яго сябры па чарзе прыпадалі ілбамі да шкла, палез на комін.

Ён ускараскаўся на самы верх. Ледзь не разбіўся, калі з’едзеная іржой скобка прыступкі зламілася… Ён лізнуў кроў з рассечанай губы. І гэта быў смак неба.

Акрамя гэтага ён нічога не расказаў цікавага. А яму пра жаночую лазню гаварылі і гаварылі…
Цяпер таго коміна няма.

Як няма ў мяне і другога неба.

2009—2010 гг.