Юля Цімафеева. Не ўмець чытаць

Гартаю кнігу, задумваюся,
Кім была б я, калі б не ўмела чытаць.
Дзіўна ўсвядоміць, як шмат ува мне з кніг –
Цэлыя пласты тлустага
ўрадлівага чарназёму
з сотняў, тысячаў тамоў,
старонак, абзацаў, радкоў і словаў.

Дажджавыя чарвякі сумневаў
варушацца ў рыхлай глебе,
Лічынкі вершаў
адкладае туды натхненне.

Дык расціце на ёй мае думкі, квітнейце,
імкніце да палымянага сонца веды,
давайце сакавітыя плады і сабою ж
угнойвайце глебу для новых думак!

Але калі скіну гэты гумус,
калі пачну капаць глыбей,
адкрыю пясок і суглінак свядомасці,
не спынюся,
рыдлёўкай, рукамі,
зубамі здыму слой за слоем,
чарана, ніцшэ і кафку,
сартра, камю і капотэ,
купалу, чорнага, лорку,
буквар клышкі,
курачку-рабу – ўсё ад пачатку адрыну.


Сувязі гукаў раструшчу,
Выкалупаю выклічнікі,
дайду туды,
дзе ніколі не ўзыдзе,
дзе счарнее, згарыць,
спапяліцца
зерне рацыянальнага мыслення,

Што тады,
што знайду я ў зыркім гарачым ядры сваёй сутнасці?
Ці дарэчы там будзе хоць адно пытанне?

Там, дзе плавяцца рэфлексы і крыкі,
дзе нельга і рот раскрыць,
дзе нельга і вочы расплюшчыць,
у гэтай зыркай, пякучай лаве
чужога сонца
ўва мне.

А таму беражыце мяне,
прачытаныя кнігі,
слой за слоем кладзіцеся
творы,
каласіцеся травы
прапісанай мудрасці,
каб не згінула,
не згубіла
ў жаркім
прадонні свайго нутра
сябе.

Ды толькі капацца ў сабе
мяне навучылі
тыя самыя кнігі.