Мэцью Дзікман. Бяда (пер. Ю. Цімафеева)

Калі бяда прыходзіць ліловай гарылай,
лічы, ты шчасліўчык.
Прапануй ёй рэшткі абеду і,
адклаўшы ўбок
недачытаную кнігу,
запрасі яе сесці каля твайго ложка.
Яна пераводзіць пагляд з гадзінніка
на тэлевізар і зноў на гадзіннік.
А мне не страшна. Яна была тут раней,
і ўжо я пазнаю яе поступ
на падыходах да майго дому.
Часам уночы, калі я ведаю, што яна прыйдзе,
я адчыняю дзверы, кладуся на спіну
і лічу яе крокі
ад дарогі да ганку.
Сёння яна прынесла стос паперы
і аловак
і кажа мне напісаць імёны ўсіх,
каго я ведаў,
мы падзелім іх на жывых і мёртвых,
а яна выцягне любое імя наўздагад.
Я стаўлю яе любімы альбом Ўілі Нэльсана,
бо яна сумуе па Тэхасе,
але я не пытаюся чаму,
і напявае сабе пад нос,
як мой брат, працуючы ў садзе.
Мы так сядзім з гадзінку,
пакуль яна тлумачыць, як неразумна я паводзіўся,
калі рваў сямейныя фотаздымкі,
адмаўляўся пісаць і прымаць душ,
заглядваўся на дзяўчат, маладзейшых за маю сястру.
І вось яна абдымае мяне сваёй
цяжкой ліловай лапай, туліць
сваю галаву да маёй.
І мне раптам падаецца, гэта так рамантычна.
І я кажу ёй:
«Гэта так рамантычна».
А яна выцягвае новае імя, гэтым разам
памерлага,
і звяртаецца да мяне так, як робяць бацькі,
каб я адчуў няёмкасць і сорам за нешта.
«Рамантычна?» – кажа яна
і чытае павольна ўголас гэта імя,
а я чую кожны гук:
зычныя, што нагадваюць спарахнелую руку, згнілае вуха,
сухі рот, поўны зубоў, галосныя,
што агортваюць косці новымі цягліцамі,
чую гучанне цела таго чалавека.
Якая ж недарэчная
выпадковасць, што гэта імя аказалася ў адным стосе, а не ў іншым.