Юля Цімафеева. Каму належыць маё імя?

Каму належыць маё імя?
Не мне дакладна.

Напэўна, маім бацькам,
якія аднойчы вырашылі,
што я гэта яно,
і пераканалі астатніх.
Напэўна, тым, хто мае права
пісаць яго ў дакументах
і побач клеіць
мой фотаздымак без усмешкі,
злучаючы тое, што я атрымала
на ўсё жыццё, і секундную слабасць.
Канечне, яно належыць табе,
хаця ты не часта ім карыстаешся.
Яно належыць маім сябрам і знаёмым,
якія, пабачыўшы ў натоўпе,
насаджваюць мяне на кручок імені
і падцягваюць бліжэй.
Маё імя належыць кожнаму,
хто яго ведае,
і будзе належаць кожнаму,
хто пра яго дазнаецца.

Але мне ніколі…

У дзяцінстве я спрабавала яго
на язык, як новую цацку.
Я ставіла над ім доследы,
дзелячы на склады,
мяняючы месцамі літары,
шукаючы, якая з іх лішняя,
а якую я люблю больш за ўсё.
І я любіла першую
і другую, і трэцюю,
а яны мяне не.

Маё імя слухалася іншых,
а я слухалася яго.

Я належу свайму імені,
а не яно мне.
Я ва ўладзе гэтых маленькіх
учэпістых літараў,
гэтых пранізлівых гукаў,
што прамаўляюцца чужымі ратамі.

Дзякуй табе, мая гаспадыня,
дзякуй табе, мой гаспадар Імя,
за тое, што не паміраю
ад голаду і самоты,
за тое, што ў чалавечым сусвеце
маю сваё найменне,
а значыць, сваё законнае месца,
строга абмежаванае
слоўнікавым артыкулам.

Не адрачыся, не скінуць,
Не знішчыць,
На месцы памерлага імені
На маім цемені
Нехта абавязкова пасадзіць новае –
Не вырваць і
Не вырвацца.

Каму належыць маё імя?
Не мне.