Юля Цімафеева. Гара

Я стаю ля гары
і прашу забраць мяне назад.

А гара маўчыць,
а яна не прызнаецца,
што мы некалі былі знаёмыя,
і што гэта яна выпусціла
мяне на свет.

Ля гары цёмна, халодна і мокра.
Праз імжу я крычу штомоцы,
але крыкі бумерангам рэха
вяртаюцца назад,
і, перавёўшы дыханне,
я крычу наноў.

А гара глухая,
а гара сляпая,
і нават калі з кулакамі
кідаюся на яе вострыя камяні
і выю ад роспачы і болю,
ніводны з яе ўступаў
не скаланецца,
не ўздрыгне,
не памякчэе.
Гара ўсё гэтак жа
для мяне закрытая.

Але мне няма куды ісці,
Больш няма чаго шукаць,
Больш няма да каго прыпасці.
За спінай – чужая чэрань.

І калі знясіленая,
скрываўленая,
у слязах і адчаі,
я падаю, абдымаючы
яе неахопную шыю,
і засынаю,
гара расплюшчвае вочы,
раскрывае ляніва рот
і выконвае маю просьбу.