Юля Цімафеева. Я зразумела...

Я зразумела, што хачу кахаць
некага, нашмат старэйшага.
Таго, хто бачыў і зведаў больш,
таго, каму няма куды спяшацца.

Напрыклад, цябе, мой горад.
Ты мог бы быць маім бацькам,
маім дзедам,
маім прапрапрапрадзедам.
Тысяча дзвесце гадоў нашай розніцы
хіба перашкода
для сапраўднага кахання?

І вось мы разам.
Я абдымаю нагамі твае худыя вузлаватыя вуліцы.
Пальцамі гладжу сухую і бледную скуру
тваіх прыземістых дамоў.
Цалую стомленыя, маршчыністыя камяні
тваіх старых сцен.
Прыкладаю вуха да сэрца храмаў,
і слухаю, як перарывіста б’ецца час у іх званіцах.

Якім ты быў у пару сваёй маладосці,
мой горад –
багатым, бліскучым і шумным?
Гандлёвыя баржы шукалі прыбытку
за тваімі шчодрымі мурамі,
змяняючы адна адну,
быццам прадажныя дзеўкі,
Але я не раўную.

Піраты і хцівыя ваяры
накідвалі пятлю на тваю
каменную шыю, рабавалі,
выпальвалі кляймо
на тваіх гордых грудзях.
Калі хаджу па траве
тваіх пакатых узгоркаў,
то ступнямі адчуваю шнары,
што ўжо не баляць.

Але цяпер усё мінула,
і нібы дачцэ, ці ўнучцы,
ці маладой каханцы
на змярканні
ты расказваеш мне
свае гісторыі,
а ў вокнах тваіх дамоў,
быццам уваччу,
загараюцца агні.

Раніцай мы прачынаемся разам,
і твае чайкі
блытаюцца ў маіх валасах,
як у аблоках,
а твае гараджане
спакойна й бязмэтна блукаюць
сцежкамі між руін,
быццам думкі таго,
каму няма куды спяшацца.