Рыгор Барадулін. Усё жыццё

Усё жыццё чакаць сябе такога,
Якога некалі прыдумаў сам.
Сваю журбу пазычыўшы лясам,
Не бачыць, як спяшаецца дарога.

Усё жыццё гукаць сябе былога,
Які аднойчы ўжо адчуў свой страх,
Ды, спанталычыўшыся на вятрах,
Пайшоў туды, дзе грэлася знямога.

Усё жыццё шукаць сябе самога,
Які згубіўся недзе ў небыцці.
І ўцяміўшы, чаму маўчыць аблога,
За небакрай,
Як сам туман, ісці…