Сяргей Прылуцкі. Мама п’е ацэтон

для большасьці праца зьнімае пытаньне свабоды:
вось — занятак для рук, вось — пара выходных
у Талашоў памірае дзядуля, у Марозавых падрастае Паўлік
на сьцяне алоўкам накрэсьлены графік

а міма плывуць параходы з баблом, яхты з бабамі
за акном мянты маршыруюць атрадамі, пад акном — гапата зь петардамі
у такія моманты звычайна ставяць джаз, толькі ж — ніхто ня слухае джазу
краіна гасьне, гніе, дрэнна пахне
блюеш, але не адразу

спачатку згасаюць сябры, потым маральныя прынцыпы
цёмна, бы ў будцы сабачай, — і ніяк не прыходзіць сон
мама, думаеш, хіба тут магчыма выбіцца ў сьветлыя рыцары?
але мама п’е ацэтон, мама п’е ацэтон

так часта бачыш машыны пад домам з насілкамі і санітарамі
(пад халатам — пагоны, прышытыя дома каханымі)
што і сам чакаеш званка, блытаеш дні зь серыяламі
глядзіш, як сонца заходзіць, як сонца ўзыходзіць
чакаеш, і па цябе прыходзяць

краіна — гэта ня лес, не азёры, мама, не сябры і нават ня школа
гэта чатыры сьцяны, чатыры кубікі галаперыдолу
шэсьць паўжывых абласьцей галаўнога мозгу
бясконцы памежны шлагбаўм псіхозу
але, мама, я ўсё адно чакаю Дзеда Мароза