Сяргей Прылуцкі. Контурная карта памяці

Калі ты забудзеш гэтыя перапынкі
ў жыцьцёвых раскладах, мілосную клаўнаду
кароткіх сустрэч, тыя пляжы й будынкі,
дзе мы кармілі похапкі нашу пажаду, —

пастаў сьцяжок на мапе маёй краіны
як напамін, што нас прывялі да згубы
гэтыя словы, падобныя на руіны,
гэтыя фразы, згнілыя, быццам трупы.

Мы не сядзецьмем болей каля вакзалу,
калі на руках квіткі, і тыя чужыя.
Усе тыя ночы, каторых так бракавала,
усе вар’яцтвы, каторымі даражылі, —

адзінае, што мы мелі і што ўмелі.
Мы спалі ў вагонах і на пясочным кварцы.
Кожнае раніцы неба над намі блішчэла
залатою фіксай свайго паўднёвага сонца.

Нашы будні былі феерычнаю стужкай навінаў.
Мы чыталі ўсё, апрача гараскопаў на заўтра.
Але ведалі: час нічога па нас не пакіне,
акрамя падрабязнае анатамічнае карты.

І цяпер я сяджу ў кавярні і мімаволі
згадваю нашы вясёлыя эскапады.
Пра мілосьць, якая, зьмяніўшы яўкі й паролі,
забыла пакінуць новыя каардынаты.