Андрэй Пакроўскі. Пра дзень народзінаў Уладзіміра Маякоўскага

Тралейбус нумар 23 падняў рукі-рожкі й паволі папоўз па правадах. Адзіны пасажыр глядзеў на сонца скрозь чорныя акуляры. Ён вяртаўся дадому ад свайго старога сябры МЮ Лермантава. Лужыны саляркі блішчаць, пераліваюцца вясёлкай. "Гэта не я гляджу на сонца, гэта сонца глядзіць на мяне й цягне свае промні да майго твару, да вуснаў й вачэй вялікага паэта й мастака сучнасьці", - думаў пасажыр. "Кожны атам сонца, са сваімі электронычыкамі, якія лётаюць адзін за адным па арбітах, кожнае ядро, у якіх варушацца й карскаюцца пратончынкі з нейтрончыкамі, думаюць пра мяне. 13 мільёнаў градусаў Цэльсія не адрываюць вачэй ад маёй асобы й усе мяне паважаюць. Мне нат неяк сорамна робіцца, а ад гэтага я раблюся яшчэ больш прыгажым і звышгеніяльным. Тут нічога дзіўнага няма, мне так падаецца, бо я Уладзімір Маякоўскі й сёньня ў мяне Дзень Нараджэньня".

Маякоўскі задаволены выйшаў на сваім прыпынку (вуліцы Маякоўскага), падпаліў цыгарэту й ператварыўся ў Сонца, а Сонца ператварылася ў Маякоўскага. Зараз яно коціцца па горадзе, з цыгарэтай у зубах, задаволенае тым, што на яго глядзіць Маякоўскі кожным сваім атамам, у якім электроны на арбітах граюць у салкі, нейтроны й пратоны лашчацца ў ядры. Маякоўскі дастае промні-ручышчы з шырокіх кішэняў, кранае сонца, усьміхаецца яму й усім астатнім таксама.