Андрэй Пакроўскі. Памяці Віці

Віця пачаў усё часцей і часцей зачыняцца ў прыбіральні. Нехта казаў, што ён падсеў на сур'ёзную літаратуру, нехта, што у яго з'явілася дзяўчына. Аднойчы Віктар не прыйшоў да вячэры, мы западозрылі нешта няладнае, ён сядзеў у прыбіральні ўжо трэцюю гадзіну. Мы слёзна прасілі яго адчыніць, грукалі ў дзверы, але адказам нам была цішыня. Тады тата ўдарам нагі выбіў дзверы, але задрочанага насмерць Віктара мы, насуперак чаканням, не знайшлі, у прыбіральні ўвогуле нікога не было. На падлозе ляжаў толькі стары порна-часопіс "Дураслівы анус", які тата аднойчы прынес з букіністычнай крамы "Веды". Мы хутка праглядзелі яго, не хапала пятай старонкі з Джэнай Джэймсан.

- Вось сволач, - сказаў тата і сумна паглядзеў у унітаз, дзе плавала некалькі старонак з сур'ёзнай літаратуры, якой праз дізўныя паводзіны Віці паменела на маёй кніжнай паліцы - я ведаў, што яна мне здраджвае. Усе бабы блядзі. Увесь сьвет бардак.