Уладзімер Арлоў. It’s all the same...

Яну Максімюку

У паўпустым вечаровым метро
з ленаватым позехам жніўня
і рэкламаю контрацэптываў
ператвараешся ў гледача
вандроўнага тэатру на рэйках.
У сьпектаклі занятыя:
дзьве парачкі закаханых:
зусім юная і сталая
з заручальнымі пярсьцёнкамі,
відавочна падараванымі
не адно аднаму;
былы паэт, а цяпер
пітушчы ціхі вар’ят
з пляшкаю ў кішэні;
маладая мама з немаўлёнкам
і хлопец з плэерам.
Юныя закаханыя
ўзасмокт цалуюцца,
сталыя пераплятаюцца пальцамі,
былы паэт выцягвае ня пляшку,
а зашмальцаваную кніжку,
немаўлёнак шукае цыцу,
хлопец умыкае плэер.
Інтрыга залежыць
ад тваёй фантазіі:
уладальнік плэеру
пазнае ў адным з каханкаў
роднага бацьку,
былы паэт пазнае
ў спадарожніцы апазнанага бацькі
сваё першае каханьне,
ты пазнаеш песьню Бон Джові:
It’s all the same...
юная закаханая
пазнае ў гаспадары плэера
таго, хто ўвесну
пазбавіў яе нявіннасьці
only the names have changed...
немаўлёнак пазнае пакуль
толькі маміны цыцы,
якія, здаецца, не пазнае
ніводны з астатніх прысутных
улучна з табою.

It’s all the same,
only the names have changed... –

сьпявае Бон Джові.
Словы нарэшце даплываюць
да твае сьвядомасьці:
Усё засталося па-ранейшаму,
толькі імёны зьмяніліся...
Класная песьня, думаеш ты,
усьцешана ўяўляючы, як
гадоў праз семдзясят пяць
у гэтым метро зноў
будзе ехаць вечар
у кампаніі з жніўнем,
і сёньняшні немаўлёнак
(адзіны, у каго ня зьменіцца імя)
зьявіцца на сцэне ў ролі
былога паэта
(калі бываюць былыя паэты)
з пляшкаю і
зашмальцаванай кніжкаю
(калі тады яшчэ будуць кніжкі,
якія можна зашмальцаваць),
а нейкі маладзён умкне
які-небудзь тагачасны плэер,
што дзівам захавае мелодыю,
якая цяпер атручвае цябе
неадольным аптымізмам,
і ты ўжо верыш, што –
пакуль на тваім месцы ўладкуецца
хтосьці з іншым імем –
яшчэ пасьпееш стварыць
геніяльны раман,
наведаць Новую Зеландыю,
а таксама
выпіць з Міланам Кундэрам,
дасхочу нагаварыўшыся з ім
пра гэтую невыносную
лёгкасьць быцьця.