Андрэй Адамовіч. Хвалі

Я сядзеў уначы пры лецішчы,
калі знічка сарвалася з неба
і схавалася за верхавінамі елак.

– Цікава, – падумаў я, –
ці застаюцца ад іх кругі на небе,
як ад карасіных вуснаў,
што з’яўляюцца над люстрам стаўка,
або ад каменьчыка, які
ў ім знікае?

А калі хвалі ўсё ж разбягаюцца
па начным небе,
дык якую форму яны маюць?
Ці гэтыя засмучэнні прасторы
між зорамі і каметамі
маюць промні, як знічкі,
якія іх спрадзілі. Ці ўсё ж не маюць?

Цікава, а калі згасае чалавек,
дык якую форму мае хваля,
калі праходзіць па газетах і ў эфіры?
Ці залежыць гэта ад формы
і колеру чалавека.
Ці толькі яе даўжыня вызначаецца
вагою асобы?

На стале ў садзе гарэла лямпа,
і хто ведае, да чаго б я дадумаўся,
але тут на ганак выйшаў мой сівы дзед:
– Пайшлі, Андрэю, – сказаў ён. –
Пазнаёмім карасёў
з хвалямі ад дынаміту.
Тэксты


Таўсціла і лешч (урывак з навелы)

Дзень паэзіі
Падчас чакання букалічнае элегіі
Кантрапункты
Не будзіце яе
Я хацеў бы жыць на востраве…
Яна ведае пахі сноў…
Шостае вяртанне
Каляднае
Айцец Піё думае пра СПА
Хайдэгер Лох
Гэта зімо нвт мае врш сталі крцейшы…
Я сёння зайшоў у Вікіпедыю…
Калі паміраюць паэты…
Верш на Свабоду
Выходзіш на двор з разбітымі кулакамі…
Мае яйцы
Беларуская мова Ш.

Смерці дзень

Смерць у Вільні
Воўк
Калі паедзеш да мяне, малы, цягніком на поўнач...
Мой Хрысце, табе прывітанне ў Тора-Бору і ў Гаўтаму...
Хрыстова пупавіна
Малако
Італійцы
Габрыель Гарсія Маркес
Заўсёды твой, маленькі Хуан Пабла
Цвік, каторы заўсёды з табою
Новае жыццё
Нават самымі спякотнымі…
Барбі і Кен шацкага разліву
Халат
Паўгода
Хвалі
Баба Мароз і чырвоны стос
Замовы
Ад крызісу

Дзень паэзіі смерці дзень

Дзень паэзіі смерці дзень

Відэа


Цвік, каторы заўсёды з табою