Андрэй Адамовіч. Смерць у Вільні

Месяц над мурам тваім, Яне,
лезе, лезе на неба –
знішчае зоры.
А на бруку смецце і слота.

Асцярожна па ім у завулках
за хлопчыкам,
што мае бурштыначку ў завушніцы,
крадзецца нехта ў рытме соўлу
і лічыць крокі.

Дзевяноста восем, сем,
шэсць – збіваецца.

Падае
і чуе ў той самы момант,
як б’е ў далёкі звон месяц.

Ён адыходзіць. Проста на бруку.
Ад тугі па хлопчыку і самоты.

Ты і сам гэта ведаў, Яне.
Тэксты


Таўсціла і лешч (урывак з навелы)

Дзень паэзіі
Падчас чакання букалічнае элегіі
Кантрапункты
Не будзіце яе
Я хацеў бы жыць на востраве…
Яна ведае пахі сноў…
Шостае вяртанне
Каляднае
Айцец Піё думае пра СПА
Хайдэгер Лох
Гэта зімо нвт мае врш сталі крцейшы…
Я сёння зайшоў у Вікіпедыю…
Калі паміраюць паэты…
Верш на Свабоду
Выходзіш на двор з разбітымі кулакамі…
Мае яйцы
Беларуская мова Ш.

Смерці дзень

Смерць у Вільні
Воўк
Калі паедзеш да мяне, малы, цягніком на поўнач...
Мой Хрысце, табе прывітанне ў Тора-Бору і ў Гаўтаму...
Хрыстова пупавіна
Малако
Італійцы
Габрыель Гарсія Маркес
Заўсёды твой, маленькі Хуан Пабла
Цвік, каторы заўсёды з табою
Новае жыццё
Нават самымі спякотнымі…
Барбі і Кен шацкага разліву
Халат
Паўгода
Хвалі
Баба Мароз і чырвоны стос
Замовы
Ад крызісу

Дзень паэзіі смерці дзень

Дзень паэзіі смерці дзень

Відэа


Цвік, каторы заўсёды з табою