Андрэй Адамовіч. Я хацеў бы жыць на востраве...

Я хацеў бы жыць на востраве,
невялікім, але каб трымаўся моцна
ў водах поўначы.
Толькі каменне. Няма пяску.
І вецер дзён трыста на год.

Мора б ільдом не закрывалася,
але паром прыходзіў бы зрэдку.
Раз на сто дзён, і тое –
толькі на паўгадзіны.
Па-за свядомасцю terrae.

Тут жыў бы маленькі, але ганарлівы народ.
Са сваім каралём.
Старым алкаголікам.
Без запалак заўжды і табакі.

Мова была б свая, ні на што не падобная.
Зусім без зычных, ці толькі з іх.
І без слоўнікаў і нормаў,
што запісалі ў кнігі.
З турыстамі размаўлялі б мы
па-ангельску, але вельмі рэдка.

Вецер з дзяцінства тут
вучыць людзей маўчаць.
Таму кожны разлічвае на сябе
і ў выніку перамагае.

Я працаваў бы ў бібліятэцы.
Шмат пылу і думкі мёртвых людзей.
Самы дасведчаны чалавек на выспе
і, можа быць, самы разумны.

З паромам прыходзіла б новая партыя,
і яе я чытаў бы тры тыдні,
пасля б перачытваў
што-небудзь старое.

Тут часта аблокі і дождж,
і няма ліхтароў на вуліцах.
Затое шмат птушак, мне невядомых,
якія забаўна крычаць,
але ўсё разумеюць.

Нядзелямі я сядзеў бы не беразе ў крэсле
і глядзеў бы, да прыкладу, на аблокі,
якія ляцелі б, скажам, на поўдзень,
і разумеў бы, што так далёка мне не трапіць.

Вечарамі аб’язджаў бы я выспу
на ровары. Меў бы скамечанае паліто,
заламаны налева берэт
(правая частка твару хварэла б часцей,
але і жыла весялей)

і адзіную мару:
з’ездзіць у Лондан, каб у Таўэры да мяне
крумкач падкульгаў і сказаў голасам чалавечым:
“А мы ўжо і не чакалі...”

Адну ноч на тыдзень
я праводзіў бы ў сваім ложку,
у астатні час спаў бы між кнігаў,
між імі таксама і еў бы.

Я не соваўся б
у справы людзей.
Бо ім нельга дапамагчы,
нават калі яны просяць.

Калі боль у костках мне надакучыць,
я кінуся ў мора.
Казлінай крыві мне будзе не трэба:
яшчэ пры жыцці знайшоў я пустэчу.

Успамін жа пра цябе
не прыходзіць падчас Калядаў,
да святаў траўня і на Дзяды.
Але я не помню сноў, напэўна, яны твае.
Для людзей дастаткова. Тым больш для дваіх.
Тэксты


Таўсціла і лешч (урывак з навелы)

Дзень паэзіі
Падчас чакання букалічнае элегіі
Кантрапункты
Не будзіце яе
Я хацеў бы жыць на востраве…
Яна ведае пахі сноў…
Шостае вяртанне
Каляднае
Айцец Піё думае пра СПА
Хайдэгер Лох
Гэта зімо нвт мае врш сталі крцейшы…
Я сёння зайшоў у Вікіпедыю…
Калі паміраюць паэты…
Верш на Свабоду
Выходзіш на двор з разбітымі кулакамі…
Мае яйцы
Беларуская мова Ш.

Смерці дзень

Смерць у Вільні
Воўк
Калі паедзеш да мяне, малы, цягніком на поўнач...
Мой Хрысце, табе прывітанне ў Тора-Бору і ў Гаўтаму...
Хрыстова пупавіна
Малако
Італійцы
Габрыель Гарсія Маркес
Заўсёды твой, маленькі Хуан Пабла
Цвік, каторы заўсёды з табою
Новае жыццё
Нават самымі спякотнымі…
Барбі і Кен шацкага разліву
Халат
Паўгода
Хвалі
Баба Мароз і чырвоны стос
Замовы
Ад крызісу

Дзень паэзіі смерці дзень

Дзень паэзіі смерці дзень

Відэа


Цвік, каторы заўсёды з табою